Nilüfer Açıkalın

BÜYÜ BOZAN

Şahane
güzel
fevkalade
harikulade...
Bu dördü yeter
Bu karışıklıkta dahasını nasıl bulacağım belli değil.
Belki sözlük karıştırmam gerekir ama her şey için geç ya da erken bilemiyorum, kısaca şu an sırası değil
Anlar idim anlamadım.
Tekmeye saç, saça tekme, önce saçı enseden kavrayacaksın
Kavgaya dalmaktan korkma, cesur ol, elin armut toplamasın
Hahahaha...
Canını acıtana gül, öyle abartılı kahkaha atma.
Hahahaha…
Ne oldu sanıyorsun, söyleyecek fazla bir şey kaldı mı?
Sus!
Sustum...
Delirdim işte, yitirdim aklımı, uçurdum, kaçırdım, kopardım bağını gerçekle, kapısını kapadım, sürgüledim sözümü, kilitledim kırk yerinden, düğümledim dualarla, gömdüm.
Gömdüm mü? Kim? Ben mi? Hayır!
Kim peki kim ama kim o mezara, o mezara kim neden?
Şahane
güzel
fevkalade
harikulade
Çöz, çöz, çöz, çöz. Kırk kere çöz... Şimdi çöz! Hemen!
Emrim bu sana.
Duy! Hemen duy ve harekete geç. Duy dedim sana!
Hatta kulağında çınlasın, çığlık atsın, ıslık seli bıraksın beş duyunda. Büyücü. Büyün sökmeyecek bana.
Kaçırdım, aklımı yitirdim gördün, izledin biliyorsun halimi, eğlendin yeter, beter olacaksın koyvermezsen talihimi, yanacaksın azap içinde pişmanlığın duyulmayacak!
Hadi çöz, çöz, çöz, çöz kırk kere.
Vaktim sana lanet okumakla geçmesin bir dakika daha
Kıymete bindim değerlendim kendime, fark ettim ya
Ezan biterken bitsin bu satırlarla çözülsün bir büyü daha.


Büyüye gelince -ki onu şimdi bozacağım- düğümlere üfleyenin ellerinden döküldü toprağa.
Her büyü gibi kötü, haksız ve zamansızdı
Ah ne büyük lanet çeker bir yazgıya çentik atan
Şeytanın uzayan tırnağı gibi kesilip atılır ateşe ve kokar yanarken
Çok kötü kokar
Büyü bir nesneye yüklenir, nesne mürekkeple kâğıda aktarılmış bir fikirdir artık ama yine de kâğıttır alt tarafı, etrafı kırk düğümlü yağlı bir iple çepeçevre çevrelenmiş yazılı bir kâğıt.
İe sıvazlanan yağ da domuz yağı.
Büyü bir papaza üfletilmiştir, papaz; her şeyden habersiz nefesi şarap kokan bir adam, yaşlı mı yaşlı…
Bu hikâyenin başkahramanı bu büyü, diğerleri figüranları.


Mezarına kırk düğümlü papaz büyüsü bırakılan şahsın iskeletinde dolaşan böcekler yardımıyla kemiriliyor büyü.
Ama iskeletinin bir böcek ordusuna huzurlu bir yaşama alanı sağlayamadığını düşünen ölü; ruhunu ayırmıyor kabristanın bahçesinden. Toprak altındaki etleri tamamen erimiş mevtanın ruhu nöbette.
Mezar taşının dibinde kamp kurmuş ve cennetteki yerine gidemiyor oluşunu bu iskeletinin üzerindeki cisme bağlıyor.
Cisim dediğim de bir muskaya sarılı kırk düğümlük büyü. Şu bizim büyü.
(Benimdi ama şimdi bizim oldu bu büyü.)
Bozmalıyım, bozacağım
İ kâğıt ve mürekkep. Nihayetinde eriyip toprağa karışmalı
Ölünün ruhu terk etse mezarının başını, büyü de toprağa karışacak ve böylece mezarcı rahata kavuşacak ama şimdi mezarcı, şimdi hâlâ mezarcı, mezar taşının üstüne tünemiş huzursuz ruhu hâlâ görmekte ve anlamamakta hâlâ nerde ne yanlış yaptığını.
Alacakaranlık bir vakitte, seneler önce, kıkırmızı batan güneşin ısrarla ısıttığı o günün o yerinde nöbet tuttuğu mezarlık kulübesine gelen o meşum kadınla arasında geçen konuşmadan arta kalan cilve nidaları kulağında çınlarken, kıvrak kalçaları civarından herhangi bir mezarın başına gidişini izlemiş ve ne gömdüğünü, neden gömdüğünü bilmeden onun geri dönüşünü beklerken artık o mezarın herhangi bir mezar olmaktan çıktığını hissetmişti.
Durum çok garipti mezarcı açısından çünkü kadın çömelip toprağa pençesini ilk daldırışında gökten kayan yıldız hızıyla nur gibi bembeyaz bir ışığın gelip mezarın taşına tünediğini görmüştü.
Ancak bunu güneşin azizliğine bağlayacak kadar gözü dönmüştü kadının kıvraklığından
Kadın büyüyü gömdükten sonra mezarcıyla sevişti.
Sadece beş dakika dayanabildi adam bu güzelliğe ve kadının gidişine bakarken kalp krizi geçirdi.
Ölmedi ama ertesi gün aynaya baktığında artık yaşlıydı
Günlerce ve gecelerce mezar taşının çevresinde dolaşan ışık yığını konusuna kafasını takmamayı denese de, aklına kadını ve o aklını alı kaportasını on sene sonrasına çakan sevişme anını getirdiğinden, gözünü o mezara bakmaktan alıkoyamadı.
Mezarcı seksen yaşına gelmesine rağmen hâlâ kendisini otuzundayken kırkına yerleştiren ve ihtiyarlasa da aklı gayet net ve sadece kırkında hisseden bir zavallı haline dönüştüğünde ‘ya ölmezsem’ diye düşünmeye başladı.
‘Ya ölmezsem?’
O an başladı azabı, cehennemini yirmi sene daha yaşayacaktı.
Öte taraftaysa ölünün ruhu cennetine dönmek için geç bile kalmıştı.
Ruhların sabrı sonsuz olmalıdır oysa değil mi? Çok yanlış bir bilgi. Ruhların sabrı sonsuz olsaydı hesaplar şaşardı.
Öyle ya! Bir ödeşme şekli var olmalı
Mesela aksilikleri, fazladan çabaları, sonuçların gecikmesini, yanlışlıkları, gereksiz zaman kayılarını, tüm olumsuzlukları sadece zamana bağlamak ve kendiliğinden düzelmelerini beklemek çok saçma.
Hatırlamak ve harekete geçmek için bin yıldır uyuyan bir ölüyü diriltmek gerekse bile yapmalı bunu.
Büyü aklıma geldi işte, aklıma geldin büyü ve aklımdan mezarına bir melek gönderiyorum hem de hemen şimdi.
Böceklerin büyüyü toprağa katı yok etme sürecini hızlandıracak nefis dişlere ve asitli salyalara sahip bu melek, senede bir gün hizmetime koşar ve bugün günlerden o gün.
Uç meleğim, büyüyü ye bitir iskeleti çıkar feraha
Tertemiz, parlak, kaymak gibi kemikler topraktan yorganına örtülsün ve huzura ersin ölünün ruhu.
Meleğim, senede bir gün gelenim, getirdiğin hediye için teşekkür ederim. Ceviz tohumu! En sevdiğim. Armağanın şahıdır tohum.
Bırak onu ayakucuna toprağın
Yeşersin
Yaşasın
Bozdum.